Tag Archives: indonesia

CHCECIE BAJKI, OTO BAJKA…

“Mendongeng tentang Binturung[1] yang melarikan diri dari Kebun Binatang di Bali”

Urodziny numer 32

binturung by Brenden Wenzel

Setiap hari Jumat di Kebun Binatang di Bali ada pesta di dalam kolam, yang terletak di kandang Si Buaya. Minggu ini pestanya diatur seperti biasa dan mulai jam 19:00 WITA.

Tidak ada satu binatang pun yang mengetahui, bahwa pesta tersebut adalah Pesta Selamat Tinggal untuk satu temannya.

Si Binturung adalah saudara yang sopan, ramah, berani, dan dihormati oleh kebanyakan hewan. Dia menyusun rencana untuk melarikan diri dari Kebun Binatang di Bali malam ini. Bahkan Si Buaya, kawannya yang paling akrab, tidak mengetahui tentang rencana tersebut.

Ketika semua tamu datang, pestanya mulai dengan baik. Banyak makanan dan minuman diberikan kepada binatang-biantang yang diundang. Setelah makan, bukan hanya binatang, melaikan juga penjaga kebun mulai menyanyi dan menari.

Sementara tamu undangan berpesta dengan riangnya, Si Binturung melihat jam tanga, yang warisi dari bibinya, dan katanya pada diri sendiri “Waktunya sudah tepat, Aku harus melarikan diri sekarang”.

Si Binturung lalu memakai jaket dan mengambil kunci sepeda motor, yang dia curi dari seorang penjaga, yang selalu mabuk.

Ia melemparkan pandangan terakhir kepada semua binatang-binatang dan rumahnya lalu mulai berlari ke pagar di mana dia menemukan lubang kecil. Pagarnya belum diperbaiki minggu lalu dan Si Binturung mengambil keuntungan dari hal itu.

Ketika dia berlari dengan cepat, tiba-tiba suara yang ia kenal bisa didengar oleh Si Binturong yang berani. “Berhentilah ! Mau ke mana?” Ia mengetahui, bahwa itu Si Buaya, temannya.

Si Binturung berhenti dan berbalik. Si Buaya bisa dilihat di antara rumput di depannya. Dia mendatangi Buaya, ketika dia mulai menangis dan berkata:

  • Mengapa kamu melarikan diri sendiri? Aku tidak mau kamu meninggalkan aku. Aku cinta kamu!!!
  • Temanku! Aku harus keluar untuk belajar tentang kehidupan, tentang Dunia. Aku harus mencari pengetahuan leluhurku. Aku harus pergi ke tanah nenek dan kakekku di Pulau Sumba di Nusa Tengara Timur. Tidak ada yang bisa menghentikanku. – Jawab Si Binturung.
  • Mari kita pergi bersama! Aku pasti bisa. – kata Si Buaya.
  • Aku minta maaf, tetapi tidak mau... Pelajarannya harus Aku buat sendiri.
  • Kalau begini, Aku akan mulai menjerit dengan suara keras, untuk memanggil semua penjaga. Mereka akan menangkapmu.
  • Jangan lakukan itu Buayaku! – pinta Si Binturung – Aku memang minta maaf, tolong jangan menjerit ! Pelajaran itu penting sekali untukku. Aku bersumpah kembali ke sini. Kamu harus mengerti, Aku tidak bisa tidur dengan baik, kalau tidak tahu tentang keluargaku. Aku tidak pernah ke tanah di mana tempat lahirku. Mau belajar tentang budaya orang tuaku. Kamu dari Sumatera, orang tuamu hewan yang terkenal, kamu moslem. Aku, sebaliknya tidak tahu dan tidak mengerti agamaku. Harus menemukan diri dan berbicara dengan orang Sumba. Mau melihat rumah keluargaku.
  • Baiklah, Aku membiarkan Kamu pergi ke sana. Tetapi tolong kembalilah! Aku mau tunggu kamu! Hatiku sakitnya di sini sekarang, tetapi bisa mengerti. Pergilah ke pulau Sumba dan temukanlah kehidupanmu dan kembali untuk perkawinan kita. Aku mau menjadi istrimu pada waktu yang tepat. – kata Si Buaya dengan air mata.

Mereka berpelukan, kemudian Si Binturung pergi dari Kebun. Si Buaya merasa sedih, tetapi ia kembali ke kolam dan berpesta seperti biasa.

Tidak ada yang bisa melihat kehilangan Si Binturung. Kalau siapa bertanya Si Buaya mengatakan bahwa dia sedang sakit dan tidur di rumahnya.

Hingga matahari terbit kehilangannya tidak bisa diketahui. Ketika penjaga kabun menemukan, bahwa Si Binturung hilang, dia sudah tiba ke Lombok dan bersepeda ke pelabuhan untuk naik kapal laut ke Sumbawa.

Rencananya pelajarannya tidak mudah. Petama – tama harus naik sepeda dari Kebun Binatang, yang teletak dekat dari Gianyar, ke pelabuhan di Padangbai. Kemudian pakai kapal laut ke Lembar di Pulau Lombok. Di sana Si Binturung menemukan gunung api namanya Rinjani. “Mungkinkah aku bis naik ke gunung itu?” – berpikir Si Binturung. Tetapi dia tahu, dai tidak mempunyai waktu. Di depan jalannya masih panjang.

Ketika ia tiba di Sumbawa, ia sangat capek dan harus beristrirahat dan santai sedikit. Dia pergi ke pantai dekat dari kota Sumbawa Besar dan menemukan tempatnya bagus untuk mandi dan tidur.

Besok pagi sinar matahari menyentuh mukanya. Pertama – tama yang bisa dilihat adalah gunung api namanya Tambora. Dia tidak pernah belajar ke Universitas, oleh karena itu pendidikannya kurang bagus. Dia tidak tahu tentang gunung, tetapi berpikir: “Ayo! Mari naik Tmabora ! Tidak mau meninggalkan Sumbawa tanpa belajar tentang gunungnya !

Si Binturung naik speda motor dan pergi ke desa Oi Panihi. Desa itu paling dekat dengan Tambora.

Dua hari dia berjalan ke sana. Jalan di Sumbawa kurang bagus. Akhirnya ia tiba di desa dan tinggal di satu – satunya penginapan. Banyak orang dan binatang muda tinggal di sana.

Pertama, Si Binturung mandi dengan cepat dan ingin makan sesuatu. Demikian dia keluar dari penginapan dan menuju ke warung di depan alun-alun.

Dalam waktu kurang dari lima menit, Harimau duduk di sampingnya dan berkata:

  • Selamat siang Si Binturung
  • Selamat siang – jawab Si Binturung
  • Apkah Anda mau naik Tambora malam ini? – bertanya Si Harimau – Kami sudah delapan orang.
  • Saya ingin sekali! Terima kasih.
  • Silakan! Kami akan keluar jam sebelas malam, karena perlu banyak waktu untuk naik ke kawah.
  • Baiklah! Saya akan siap pada pukul sebelas malam.
  • Jangan lupa membawa lampu dan makanan. Pakai baju dan sepatu bagus, khusus untuk naik gunung. Di atas pasti dingin, mungkin ada hujan. – Si Harimau meningatkan.
  • Tentu saja! Saya sudah mempunyai bulu tebal, tetapi akan pakai jaket kuli juga.
  • Sempurna! Kami, yang mau naik, akan bertemu dan berbicara sore ini di kantin di jalan Bima nomor 5. Bergabunglah dengan kami! Akan mengenalmu lebih bagus sebelum naik bersama.
  • Saya menyukai ide itu. Pasti Saya ke sana.
  • Jadi! Sampai Jumpa nanti
  • Sampai jumpa sore ini.

Tampaknya hal ternyata lebih baik daripada dia pikir. Setelah makan Si Binturung jalan – jalan kaki melalui pantai dan berkeliling desa. Kemudian kembali ke penginapan dan tidur sebentar.

Sore ini ia mamakai kaos paling bagus, yang dia punya, dan pergi ke kantin untuk bertemu dengan teman – teman yang baru.

Ada banyak orang dan binatang di kantin. Akhirnya ia bisa melihat Si Harimau dan temannya. Ketika mendekati mereka berhenti bicara dan mulai perkenalkan diri:

  • Saya bernama Minke – kata seorang laki – laki yang tampan di pojok – dari Solo.
  • Nama saya Loli – kata perempuan, mukanya kurang cantik tetapi dia tinggi dan badannya kurus.
  • Saya Si Tupai dari Kalimantan
  • Saya Si Anjing dari Flores – kata anjing ukurannya sedang dan brwarna hitam – Nama saya Sudoq –
  • Nama saya Julio, saya Si Banteng dari Spanyol, tetapi saya tinggal di Bali.
  • Saya Garuda dari Lombok dan di samping ada istri saya.
  • Dan kami sudah bertemu – saya Si Harimau. Selamat Datang Si Binturung.
  • Selamat Sore semuanya. Saya mau ucapkan Terima Kasih untuk undangan. Saya Binturung, saya melarikan diri dari Kebun Binatang di Bali dan saya berjalan dengan tujuan pulau Sumba. Sangat bagus untuk mengenalkan Anda. Saya senang sekali saya bisa naik gunung api Tambora bersama Anda. – menjawab Si Binturong.
  • Sekarang, ketika kita bertemu dan sudah berkenalkan, mari kita dengar tentang Tambora. Saya mengundang seorang profesional. Ia bernama Nando dan tinggal di desa ini.
  • Selamat sore, Nando – kata semuanya kepada tamu baru datang.
  • Selamat sore saudara dan saudari. Saya membawa buku panduan yang mempunyai banyak infromasi tentang gunung api Tambora. Artikel ini sendiri saya tulis berdasarkan di Wikipedia.

Dan Nando mulai membaca dan teman – temannya mendengarkan dengan menarik.

Ini katanya:

“Aktivitas vulkanik gunung berapi Tambora mencapai puncaknya pada bulan April tahun 1815.

Letusan tersebut menjadi letusan tebesar sejak letusan danau Taupo pada tahun 1881.

Letusan gunung ini terdengar hingga pulau Sumatra (lebih dari 2.000 km). Abu vulkanik jatuh di Kalimantan, Sulawesi, Jawa dan Maluku. Letusan gunung ini menyebabkan kematian hingga tidak kurang dari 71.000 orang dengan 11.000—12.000 di antaranya terbunuh secara langsung akibat dari letusan tersebut. Lebih dari itu, letusan gunung ini menyebabkan perubahan iklim dunia. Satu tahun berikutnya (1816) sering disebut sebagai Tahun tanpa musim panas, karena perubahan drastis dari cuaca Amerika Utara dan Eropa karena debu yang dihasilkan dari letusan Tambora ini.

Akibat perubahan iklim yang drastis ini banyak panen yang gagal dan kematian ternak di Belahan Utara yang menyebabkan terjadinya kelaparan terburuk pada abad ke-19. Selama penggalian arkeologi tahun 2004, tim arkeolog menemukan sisa kebudayaan yang terkubur oleh letusan tahun 1815 di kedalaman 3 meter pada endapan piroklastik. Artifak-artifak tersebut ditemukan pada posisi yang sama ketika terjadi letusan pada tahun 1815. Karena ciri-ciri yang serupa inilah, temuan tersebut sering disebut sebagai Pompeii dari timur.

Gunung Tambora masih berstatus aktif. Letusan terakhir terjadi pada tahun 1967, yang disertai dengan gempa dan terukur pada skala 0 VEI, yang berarti letusan terjadi tanpa disertai dengan ledakan.”[2]

Setelah pertemuan menarik Si Binturung kembali ke ruang untuk mengambil barang – barang dan tas ransel. Ini adalah pertama kali dia akan naik ke gunung api dan luasnya Tambora membuatnya takut.

Satu jam pertama mereka naik melewati perkebunan kopi dan sayuran dan akhirnya berakhir di sebuah pemukiman kecil yang dibangun oleh beberapa Keluarga Bali. Sebuah candi Hindu mistik juga mereka lihat.

Binturung by Tinysnail

 Setelah berangkat ke Pos satu, jalur mengarah beberapa meter ke lembah sempit. Dari sana pertama seratus meter adalah bagian tersulit, karena ada banyak batu kecil dan jalur menjadi licin sekali. Mereka harus bergerak cepat ketika memasuki wilayah lintah. Semakin sedikit berhenti, sedikit peluang mereka digigit oleh lintah.

Saat mereka lebih dekat ke tempat tidur untuk malam ini, hutan kehilangan dan bertahap padatnya memungkinkan pandangan lingkungan lebih baik dan sekarang mereka bisa sekilas puncak. Kemudian awan membuka pada saat yang sama mereka mendirikan tendanya. Dari dalam mereka menikmati hujan yang dingin.

Setelah malam panjang dan gelisah itu, tujuan mereka untuk berangkat sekitar jam 4:00 malam.

Ketika mereka akhirnya mencapai kawah, mereka disambut oleh kabut yang sangat tebal. Tidak ada kesempatan untuk melihat lebih jauh dari 10 meter. Selain kabut tebal, angin dingin deras meyakinkan mereka agak cepat, bahwa mereka harus menyerah pada gunung dan memulai perjalanan pulang yang sangat panjang.

Pendakian yang sulit ini, telah menjadi pengalaman berharga untuk Si Binturung. Dia merasa lebih kuat dan bersemangat untuk tantangan baru. Waktu yang tepat untuk pergi ke pulau Sumba.

Ketika sahabat datang di penginapan sama yang sudah tinggal sebelum pendakian, Si Binturung ucapkan selamat tinggal kepada semua teman – teman dan berangkat.

Jalan ke Bima, ibukota pulau Sumbawa, dikalahkan tanpa halangan. Si Binturung senang dan penuh rasa bangga. “Perjalanan itu adalah ide paling bagus.” – teriaknya saat mengemudi motor.

Akhirnya Si Binturung mencapai pelabuhan di mana dia harus menemukan kapal laut ke Labuhan Bajo – kota di halaman pulau Flores. Jalan yang harus dilalui masih panjang untuk mencapai tujuannya, tetapi ia tidak bisa menolak berhenti untuk sesaat dan makan di pesisir yang indah. Dia bisa melihat, bahwa banyak orang menyelam di perairan Taman Nasional Komodo. “Ini harus menjadi luar biasa untuk melihat dunia di bawah laut” – pikir Si Binturung – “Ada begitu banyak hal yang ingin saya lakukan” – saat berkata mulai menulis kartu pos untuk kekasihnya. Kartu pos yang merupakan dua gambar. Yang pertama disajikan komodo, ketika gigit kerbau, yang kedua disajikan ikan hiu, kura – kura dan seorang penyelam di antara kerang. Menulis di kartu pos ucapan: “Salam dari pulau paling hijau di seluruh Indonesia.” Di halaman kedua Si Binturung menulis:

 

 

by Roger Hall

Labuhan Bajo, Flores

28.03.1983

Tersayang Buayaku!

Aku sudah datang ke pulau Flores. Nama pulau ini dari bahasa Portugis yang berarti „bunga”. Terletak di Provinsi Nusa Tenggara Timur, Indonesia. Flores termasuk dalam gugusan Kepulauan Sunda Kecil bersama Bali, di mana aku meninggalkanmu.

Aku merindukanmu! Tidak ada momen ketika saya berpikir tentang Kamu! Aku minta maaf lagi, karena aku menolak kami pergi bersama.

Saya harap kamu baik dan sehat.

Aku cinta kamu!!!

Binturungmu

Satu minggu telah berlalu sebelum akhirnya Si Binturung mencapai tujuannya. Kapal laut naik, jauh dari pulau keluarga, Pulau Sumba. Sambil menunggu di pelabuhan, ia mulai membaca buku dengan informasi tentang pulau ini yang tidak ia tahu.

“Pulau Sumba adalah sebuah pulau di Provinsi Nusa Tenggara Timur, Indonesia. Luas wilayahnya 10.710 km², dan titik tertingginya Gunung Wanggameti (1.225 m). Sumba berbatasan dengan Sumbawa di sebelah barat laut, Flores di timur laut, Timor di timur, dan Australia di selatan dan tenggara. Selat Sumba terletak di utara pulau ini. Di bagian timur terletak Laut Sawu serta Samudra Hindia terletak di sebelah selatan dan barat. Sebelum dikunjungi bangsa Eropa pada 1522, Sumba tidak pernah dikuasai oleh bangsa manapun. Sejak 1866, pulau ini dikuasai oleh Hindia-Belanda dan selanjutnya menjadi bagian dari Indonesia.

Masyarakat Sumba secara rasial merupakan campuran dari ras Mongoloid dan Melanesoid. Sebagian besar penduduknya menganut kepercayaan animisme Marapu dan agama Kristen, baik Protestan maupun Katolik. Kaum muslim dalam jumlah kecil dapat ditemukan di sepanjang kawasan pesisir.”[3]

“Ayo! Ke Sumba!menangis ketika kapal menuju ke kota Waingapu.

Ketika Si Binturung tiba di Waingapu, matahari sudah terbenam dan kota bersinar dengan lampu – lampu dari gerobak pedagang kaki lima. Segala sesuatu tampak berada sangat ramah. Si Binturung berhenti untuk makan di warung namanya “Maramba”. Pemiliknya adalah seorang yang tua dan badannya membungkuk jauh ke depan. Si Binturung mengenalkan diri dan minta Manggulu, penganan khas Sumba.

– Ayo! Pilihan paling bagus dan enak. Apakah Anda mengetahui tentang makanan ini?

– Ngga! Saya baru datang ke Sumba.

– Baiklah! Saya menjelaskan Anda tentang makanan ini. Dengarkan.

Dan Bapak mulai cerita tentang Manggulu: Manggulu adalah salah satu penganan khas Sumba. Ukurannya kecil dan bentuknya mirip dodol. Hanya di beberapa wilayah yang masyarakatnya masih membuat produk tersebut. Itu pun hanya pada waktu-waktu tertentu dan dalam jumlah tertentu.

Dalam kemasan aslinya, Manggulu dibungkus dengan daun pisang kering. Bagi orang Sumba, daun pisang kering memiliki nilai pengawet. Namun belakangan daun pisang mulai diganti dengan kemasan modern seperti plastik.

Caranya, pisang kepok masak harus dikeringkan dahulu, kacang tanah goreng dikeluarkan kulit arinya. Kacang tanah kemudian ditumbuk. Demikian juga pisang masak kering. Setelah kedua bahan ini halus, dicampur lalu dibentuk. Kalau cara tradisional, pembentukan dengan menggunakan tangan. Namun belakangan pencampuran dan pembentukan bisa menggunakan mesin penggiling.

Manggulu saat ini memang masih ditemukan di wilayah-wilayah tertentu di Sumba Timur, seperti di Nggongi, Kahunga Eti. Namun produksinya tidak banyak. Karena itu, Manggulu jarang ditemukan di toko-toko kue. Kalaupun ada, jumlahnya sangat sedikit. Itupun jarang laku terjual karena Manggulu seakan tenggelam di antara penganan dari luar.”[4]

  • Terima kasih Pak, ceritanya sangat menraik. Saya suka sekali makanan ini dan rasanya memang enak dan manis sekali. Saya pasti akan memakannya setiap hari ketika saya di sini.
  • Saya senang sekali, Anda menyukai produknya. Ini dibuat oleh istri saya. Berapa lama Anda akan tinggal di Sumba?
  • Belum tahu. Saya datang ke sini untuk menemukan rumah orang tua saya. Sumba adalah tempat lahir saya.
  • Siapa nama orang tuamu?
  • Ini adalah masalah. Saya tidak tahu. Saya hanya tahu mereka tadi tinggal di Tambolaka. Apakah Bapak bisa bantu saya?
  • Saya pasti bisa bantu!!! Saya sudah tua, dan tempat lahirku di kota Tambolaka. Apakah Anda mau tinggal di rumahku untuk malam ini, akan dihormati dengan istrinya dan besok pagi kami pergi bersama ke Tambolaka. Saya punya banyak teman di kantor kota. Saya yakin akan mendapat beberapa informasi.
  • Terima kasih Bapak. Saya tidak bisa menolak undagan yang luar biasa ini.
  • Jadi! Selamat malam! Mimpi manis!
  • Sampai besok Bapak! Terima Kasih banyak lagi!

Perjalanan ke Tambolaka sangat menarik. Mereka beristrirahat beberapa kali di pinggir sungai. Selain itu mereka juga berhenti di banyak desa, yang sangat menarik, seperti Umbara, Pau, dan Tambahak. Di semua desa mereka menemukan patung batu, ikat dan pabrik tenun.[5]

Ketika mereka tiba di Tambolaka mereka lurus menuju ke kantor kota. Ternyata Bapak mengetahui seorang wanita yang bekerja di Kantor Catatan Sipil.

  • Selamat sore Ibu – berkata Bapak – Binturung muda ini mau bertanya tentang sertifikat lahirnya. Dia dibesarkan di pulau Bali, tanpa orang tua, tetapi sekarang ada waktu untuk mengetahui keluarganya.
  • Oh! Baiklah! Tidak masalah! Sebenarnya di Tambolaka tadi tinggal hanya satu keluarga Binturung. Semuanya sudah meninggal, kecuali satu Binturung wanita. Jika saya tidak salah wanita itu adalah bibi Anda.
  • Benar – benar? Anda ucapkan saya punya keluarga yang tinggal di sini? Apa ini sebuah penemuan? Terima kasih! Di mana rumahnya?
  • Ahhh sama-sama. Ini alatnya! Tolong, menyalami bibimu dariku.

Tambolaka, Pulau Sumba

10.04.1983

Tersayang Buayaku!

Hal yang luar biasa terjadi. Aku punya Bibi. Ia juga binturung seperti aku. Ia sudah tua, tetapi sehat. Aku tinggal di rumah bibinya dan setiap hari kami berjalan – jalan kaki dan berbicara tanpa henti. Bayangkan bahwa, suaminya adalah pemain Pasola yang terkenal. Tentu saja Kamu tidak tahu apa itu Pasola.

Pasola berasal dari kata „sola” atau „hola”, yang berarti sejenis lembing kayu yang dipakai untuk saling melempar dari atas kuda yang sedang dipacu kencang oleh dua kelompok yang berlawanan. Setelah mendapat imbuhan `pa’ (pa-sola, pa-hola), artinya menjadi permainan. Jadi pasola atau pahola berarti permainan ketangkasan saling melempar lembing kayu dari atas punggung kuda yang sedang dipacu kencang antara dua kelompok yang berlawanan. Pasola merupakan bagian dari serangkaian upacara tradisional yang dilakukan oleh orang Sumba yang masih menganut agama asli yang disebut Marapu (agama lokal masyarakat sumba).

Menurut cerita rakyat Sumba, pasola berawal dari seorang janda cantik bernama Rabu Kaba di Kampung Waiwuang. Rabu Kaba mempunyai seorang suami yang bernama Umbu Amahu, salah satu pemimpin di kampung Waiwuang. Selain Umbu Amahu, ada dua orang pemimpin lainnya yang bernama Ngongo Tau Masusu dan Bayang Amahu. Suatu saat, ketiga pemimpin ini memberitahu warga Waiwuang bahwa mereka akan melaut. Tapi, mereka pergi ke selatan pantai Sumba Timur untuk mengambil padi.Warga menanti tiga orang pemimpin tersebut dalam waktu yang lama, namun mereka belum pulang juga ke kampungnya. Warga menyangka ketiga pemimpin mereka telah meninggal dunia, sehingga warga pun mengadakan perkabungan. Dalam kedukaan itu, janda cantik dari almarhum Umbu Dula, Rabu Kaba terjerat asmara dengan Teda Gaiparona yang berasal dari Kampung Kodi. Namun keluarga dari Rabu Kaba dan Teda Gaiparona tidak menyetujui perkawinan mereka, sehingga mereka mengadakan kawin lari. Teda Gaiparona membawa janda tersebut ke kampung halamannya. Beberapa waktu berselang, ketiga pemimpin warga Waiwuang (Ngongo Tau Masusu, Bayang Amahu dan Umbu Amahu) yang sebelumnya telah dianggap meninggal, muncul kembali di kampung halamannya. Umbu Amahu mencari isterinya yang telah dibawa oleh Teda Gaiparono. Walaupun berhasil ditemukan warga Waiwuang, Rabu Kaba yang telah memendam asmara dengan Teda Gaiparona tidak ingin kembali. Kemudian Rabu Kaba meminta pertanggungjawaban Teda Gaiparona untuk mengganti belis yang diterima dari keluarga Umbu Dulla. Belis merupakan banyaknya nilai penghargaan pihak pengambil isteri kepada calon isterinya, seperti pemberian kuda, sapi,kerbau, dan barang-barang berharga lainnya. Teda Gaiparona lalu menyanggupinya dan membayar belis pengganti. Setelah seluruh belis dilunasi diadakanlah upacara perkawinan pasangan Rabu Kaba dengan Teda Gaiparona. Pada akhir pesta pernikahan, keluarga Umbu Dulla berpesan kepada warga Waiwuang agar mengadakan pesta nyale dalam wujud pasola untuk melupakan kesedihan mereka karena kehilangan janda cantik, Rabu Kaba.[6]

Buayaku, aku senang sekali dan ingin tinggal di sini selama sisa hidup saya. Bibiku dan Aku akan datang ke Bali minggu depan. Tolong, kemasi tas dan beritahulah orang tuamu bahwa perkawinan kita di Bali pada tanggal 23.05.1983. Setelah upacara kami naik pesawat dan pulang ke rumahku di pulau Sumba di mana aku ingin membangun rumah bagi kita dan anak-anak kita.

Untuk semua kamu!!!

Binturungmu

[1] Binturung (Arctictis binturong) adalah sejenis musang bertubuh besar, anggota suku Viverridae. Beberapa dialekMelayu menyebutnya binturongmenturung atau menturun. Dalam bahasa Inggris, hewan ini disebut BinturongMalay Civet CatAsian BearcatPalawan Bearcat, atau secara ringkas Bearcat. Barangkali karena karnivora berbulu hitam lebat ini bertampang mirip beruang yang berekor panjang, sementara juga berkumis lebat dan panjang seperti kucing (bear: beruang; cat: kucing).

http://id.wikipedia.org/wiki/Binturung

[2] http://id.wikipedia.org/wiki/Gunung_Tambora

[3] http://id.wikipedia.org/wiki/Pulau_Sumba

[4] http://kupang.tribunnews.com/2010/01/23/manggulu-penganan-khas-sumba-yang-mulai-tergeser

[5] http://www.sumba-information.com/where-to-go.html

[6] http://id.wikipedia.org/wiki/Pasola

 

TO MOJE DZIEŁO NA ZALICZENIE 3-GO SEMSTRU NA BIPA UNUD W MAJU 2015 ROKU…

WIEM, WIEM… NIC NIE PISZĘ, ALE UWALNIAM SIĘ OD PRACY POWOLI :)

Tagged , ,

GILI GEDE, LOMBOK i inne przygody podczas tygodniowych wakacji po egzaminach półsemestralnych

GILI GEDE

Od początku wiedziałam, że mój samotny wyjazd na skuterze na Lombok musi skończyć się na Gili Gede. Wypatrzyłam sobie tą wysepkę jakiś czas temu. To alternatywa dla wysepek Gili, na które podążają wszyscy odwiedzający Bali.

Ale zanim tam dotarłam, pojechałam sprawdzić czy Kuta Lombok zmieniła się przez 5 lat, odkąd byłam tam ostatni raz… oraz opatrzyć rany obdrapanej Magdalence, która poślizgnęła się na piachu i zaliczyła glebę na skuterze.

GILI GEDE

Kuta Lombok nie zawiodła mnie swoimi widokami i pięknymi plażami. Dokladnie tak, jak zapamiętalam to miejsce z przed kilku lat.

Lombok

Lombok

To miejsce jest dzikie, pełne surferów, beach boysów – lokalesów polujących na białą pannę, pancioszek sprzedających sarongi, dzieciaków sprzedających branzoletki, kokosów oraz jest niebezpieczne po zmroku, bo ludzie z okolicznych wiosek, co nie kumają, że na turystach da się zarobić, czają się, że na piaskowej, dziurawej drodze, żeby ukraść przejeżdżającym surferom skuter… ale mimo wszystko warto pobyć chwilę w tamtejszych okolicach.

Lombok

Jednego dnia pojechałyśmy z Magdą na Pantai Pink, czyli różową plażę. Droga przez ostatnie 10km wygląda jak szwajcarski ser z dziurami, a ostatni zjazd na plażę stromy, że hoho… lokalny chłopaczek kazał mi zjechać do plaży, zabrał Magdę do siebie na skuter, a ja udawałam, że to oczywiste, że umiem zjechać stromą piaskową drogą… cały czas zastanawiałam się czy ja bedę umiała podjechać z powrotem…

Ale nagroda była cudna…

Lombok

Lombok

Napotkałam tam przeciwnego Niemca, co miał ojca Indonezyjczyka i nie mówił po indonezyjsku… wybraliśmy się razem na wycieczkę snorkową. Przeciwna to była wycieczka, na której to ja – blondzia z Polski, tłumaczyłam niemco-indonezyjczyka z angielskiego na indonezyjski… Chłopak był bowiem bardzo otwarty, cały czas pytał o coś pana łódkowego i jego pomocnika, a oni przychodzili do mnie i pytali co on mówi… absurdalna historia, uzgodniliśmy, że kolega się jednak od taty trochę indonezyjskiego poduczy, bo przecież krew jego indonezyjska jest i powiedziałam, że ja bym zabiła za taką możliwość jaką on ma mając rodzinę w Indonezji, więc musi to wykorzystać :)

a oto wspomniany kolega:

fuji1-6

Po trzech dniach zabrałam naszą pacjentkę na Gili Gede… na nasze szczęście na plaży w Kucie spotkałyśmy chłopaka, który przeprowadzał ze mną wywiad (często studenci indo uczelni przeprowadzają z nami wywiady), i okazało się, że pochodzi z Gili Gede.. dał nam namiary na Pak Anton, właściciela dwubungalowego home stay’a o nazwie „Warung Pelangi”

GILI GEDE

GILI GEDE

Szybko zorganizowaliśmy się i Agnes z Christianem dołączyli do nas jeszcze tego samego wieczoru.
Przez 4 dni byliśmy jedynymi białasami na wyspie.

GILI GEDE

Wyspa okazała się dokładnie tym, czego szukałam… takie Galo – Galo, ale bliżej Bali i z trzema wioskami i lokalną, miłą ludnością. Cofnęliśmy się w czasie i rozwoju… brak prądy (tylko kilka godzin wieczorem), słona woda i stosy kokosów.

GILI GEDE

GILI GEDE

GILI GEDE

GILI GEDE

Wyspę można obejść w pół dnia… zatrzymując się na kąpiel, kokosa, albo rozmowę z lokalsami…
Ludzie są tu ciekawi Ciebie i trochę indonezyjskiego ułatwia kontakt. Dzieciaki podbiegają i proszą o zdjęcie tylko po to, żeby obejrzeć potem na podglądzie czy dobrze wyszły.

GILI GEDE

GILI GEDE

GILI GEDE
fot. by Magda

Na wyspie jest mnóstwo rzeczy do roboty… zbieranie muszelek i telefonowanie do siebie za pomocą dużych sztuk było naszym ulubionym zajęciem.

GILI GEDE

GILI GEDE

Gili Gede to zdecydowanie wielka wiocha (słowo to w moich ustach zawsze jest komplementem, bo jestem wieśniarą i kocham wiejskość). Można tu znaleść mnóstwo miejsc do siedzenie i gapienia się, a zdjęcia można robić w nieskończoność.

Mnóstwo zwierzątek
GILI GEDE

GILI GEDE

GILI GEDE

rafa koralowa
GILI GEDE

wycieczki snorkowe
GILI GEDE

kraby kokosowe
GILI GEDE

łódeczki
GILI GEDE

przepiękne zachody słońca
GILI GEDE

A wszystko to 4 godziny promem z Bali i godzinkę na skuterze :)

Tagged , , , , , ,

HIDUP BARU

Beach discover trip

Nasze życie się kompletnie odmieniło po tym, jak pewnego czwartkowego popołudnia zdenerwowałam się i poprosiłam naszą rosjaneczkę, żeby zabrała mnie i Agnes do Renon, na małe uliczki i poćwiczyła z nami jazdę na skuterze… po 45min z Anną podjęłam decyzję i następnego dnia wypożyczyłam skuter. 500.000Rp miesięcznie, a wolność bezcenna.

Tabanan

Do nowych zmartwień dołożyłyśmy ostrożność, bo państwo Indonezyjczycy nie uważają, więc trzeba uważać za siebie i za nich. I mieć oczy dookoła głowy… jesteśmy powolne, jak ślimaki, ale muszę czuć, że mam kontrole na tą skuterową maszyną, nawet jak pies czy kurczak wylecą niepostrzeżenie na drogę ;) Ludzie tutaj zachowują się też jak kurczaki, więc nigdy nie wiesz kto nagle się pojawi przed Tobą, albo z boku.

Tabanan

Niemniej jednak nagroda jest ogromna… wolność. Nasze życie nie zależy już od autobusu Sarbagira, ani od taxówek po 21:00. Jedziemy zostajemy na noc… żadna odległość nie jest dla nas teraz problemem. Ja lubię prowadzić, pasażer porządny, nie wierci się i czasem się przytuli. Jest ekscytująco ;)

Beach discover trip

Dzięki temu odkryłyśmy wreszcie nieznane Bali… odjeżdżamy od tych turystycznych miejscówek i staramy się znaleźć coś na tej wyspie, co jeszcze należy do Balijczyków… bo to wcale nie łatwa sprawa.

Tabanan

Zawsze uważałam, że Bali trzeba zobaczyć. Jest cudne i śliczne i bardzo interesujące kulturowo, ale potem służyło mi tylko, jako miejsce do przesiadek… Dwa dni i samolot albo łódka dalej w nieznane. Teraz los rzucili mnie na Bali na 10 miesięcy, więc spędzam czas na szukaniu o co w tym Bali chodzi.

Tabanan

Bardzo dużo się teraz mowi o tym, że prywatny inwestor chce zbudować w Benoa (nad Nusa Dua – czyli fake Bali town for Bule) wielki, kolejny kompleks z Disneylandem… doszło do przekupstw, oszustw i duża kasa się posypała… Ludzie na Bali się wkurzyli, bo już wyspa jest przeludniona, brakuje miejsca, niszczy się kolejne tarasy ryżowe i brakuje wody… wyspy się nie da poszerzyć…

Wielka akcja na skalę krajową się z tego zrobiła. To był tylko pretekst, żeby zadać więcej pytań na temat Bali i przyszłości tej wyspy. Wielu artystów zaangażowało się w projekt. Miałyśmy okazję być na wielkim koncercie na plaży. Adasikowi zakupiłam zaangażowaną koszulkę, a potem poszłam w niej na yogę :) bo to jedyna koszulka, która nie odsłania moich cycuszków, jak się schylę ;)

tolak reklamasi1

TU MOŻECIE PRZECZYTAĆ, O CO CHODZI – TOLAK_REKLAMASI

Tolak reklamasi

Wracając do skuterowego życia, jutro wybieram się w odwiedziny do Magdy na Lombok. Ona leży obdarta ze skóry, właśnie przez skuter, bo poślizgnęła się na piachu (to są te mniej przyjemne sprawy związane ze skuterem). Będę więc przez weekend pełnić rolę pielęgniarki, a potem może uda się na jakąś Lombokową wycieczkę ją namówić. Tak czy inaczej ja wybieram się na Gili Gede na południe od portu. Gili znane wszystkim są już dla mnie nie wystarczające, jadę odkryć coś nowego. Szukam miejsca, do którego zabiorę Mamcię, jak przyjedzie :)

Miał być też Rinjani – mój wymarzony wulkan, ale drogie to cholerstwo, więc wybrałam chwilowo kupno aparatu, który straciłam miesiąc temu :) jestem szczęśliwa, że moje życie wraca do normy i znów będę robić zdjęcia wszystkim i wszystkiemu, a zwłaszcza martwym zwierzętom, a jest ich tutaj co niemiara.

Beach discover trip

Tagged , , ,

PETUALANGAN-PETUALANGAN

6.09

Minął miesiąc i pół i dziwne przygody zaczęły się wydarzać. Może to wina naszego zrelaksowania się i poczucia jak w domu, albo tego, że u nas w Denpasar wszyscy się do nas uśmiechają, bo ciągle spotykamy tych samych ludzi i rozmawiamy z nimi na ulicy. Niemniej jednak, nieustająco podróżujemy weekendami. Czasami blisko, czasami daleko…

Kawah Ijen

Borobodur

Tea Plantation

Muszę przyznać, że wszystko tu uwielbiam. Rozjechane szczury, karaluszki biegające po dziurawych chodnikach, to, że jestem zawsze brudna i upocona, adrenaline, jak jak jadę rowerem, żeby mnie żaden skuter nie zabił :) Codzienne jedzenie ryżu mnie nie frustruje. Generalnie lubię, jak jest trudno, a tu jest trudno zawsze;) no i to, że nas okradli… nie lubię, ale widocznie czemuś to miało służyć… jak to mamcia powiedziała – widocznie to była jakaś potrzebna lekcja. Jedno jest pewne – dużo się nauczyliśmy o nas samych, o tym na kogo można liczyć i jak się nawzajem wspierać w takiej sytuacji, jak silne są nasze charaktery i jak ważne są dla nas materiale rzeczy.

Yogyakarta

Wrócilśmy na Bali i znów planujemy ten weekend spędzić w miłym miejscu. Może nie tak daleko od domu, ale mimo wszystko zew przygody nas nie opuszcza ;)

Saraswati Day - przygotowania

Sprawunki dnia codziennego też zaczynają mi wchodzić w krew. Jem prawie codzienne po szkole u chłopków w padangowym jedzenu. Za talerz z ryżem i wypasami płacę 9000 – 10.000 Rp. Pocztowe sprawunki ogarniam po indonezyjsku, ale dziś miałam prawdziwy sprawdzian, bo dwa dni temu zostawiłam kartę w bankomacie… nie wiem, jak to się stało.. lepsze, że dopiero po dwóch dniach się zorientowałam, jak próbowałam zapłacić za dwie butelki lokalnego rumu, który mam w zwyczaju kupować :) pobiegłam do banku, bo przy całym nieszczęściu bankomat był na terenie banku, i po indonezyjsku opowiedziałam, że gapciocha, a nie panciocha ze mnie i że karta przez bankomat chyba połknięta została. Otóż Ibu Bank otworzyła biurko po moim expose i wyciągneła moją kartę mowiąc, że dziś mieli ja pociąć i dlaczego wczoraj nie przyszłam… więc ja, że dopiero wieczorem dnia poprzedniego w sklepie zgubę zauważyłam… wręczyła mi kartę, prawie ją ucałowałam. Użyłam wszystkich indonezyjskich słów, jakie znam, na wyrażenie mojej wdzięczności, uścisnęłyśmy sobie dłonie i pogalopowałam na rowerze do szkoły na gramatykę :)

Wycieczka rowerowa

Dzisiaj były próbowania na skuterze, nasza rosjaneczka Anna była naszą mentorką. Pożyczyła na tę okazję swój motor bike i jutro jedzie ze mną wypożyczyć mój własny ;))) dojrzałam do decyzji ujeżdzania motorbik’a :)))

Zajęcia z jeżdżenia

Zajęcia z jeżdżenia

Zajęcia z jeżdżenia

Tagged , , , , , ,

Hey śnieżynko :)

21.09

Kupiłam rower ! Rower jest chiński, mały i kosztował 600.000 Rp po targowaniu się i robieniu psich oczu, że studentka, że nie mam kasy i że może być używany (używanych tam nie mieli).

17.09

a tu w całej okazałości prezntowany przez Piotra

17.09

Teraz jak jedziemy na plażę to ja śmigam rowerem a Agnes z Piotrkiem darmowym bemo, które odkryliśmy :) ja z rozwianymi włosami wzbudzam sensację lokalsów, bo Denpasar jednak turystyczne nie jest. Czasem się jakiś turysta zapląta, bo szuka dworca autobusowego, ale innych przyczyn zwiedzania Denpasar raczej nie ma :) Wszytko to powoduje, że jak jadę to czasem ktoś się dziwi, a jak się dziwi to za mną krzyczy, a jak krzyczą to najczęściej „AYO BULE” co znaczy „HEY BIAŁASKO” w dosłownym tłumaczeniu… ale ja jednak pozwalam sobie na wariację i tłumaczę sobie to „HEJKA ŚNIEŻYNKO” :)

17.09

17.09

Ze spraw innych to zaczęliśmy co weekednowe zwiedzanie. Byliśmy w UBUD (zdj. na flicker) oraz na NUSA LEMBONGAN… to wysepka obok, na której nigdy nie byłam, bo zawsze woleliśmy Gili… w sumie Lembongan też fajne. Gili mam trochę przejedzone i dłużej się jedzie… a tu tylko dojazd darmowym bemo do Sanur potem public speedboat prosto do celu. Nawet z naszymi legitymacjami udało nam się wyprosić, żeby mniej zapłacić :) Legitymacja i oczy jak u psa i czasem cuda się zdarzają :)

19.09

19.09

Na samej wyspie popłyneliśmy do lokalnego portu JUNGUT BATU, bo tu więcej lokalesrkich guest house’ów niż w grzybowej zatoce ;)

Spędziliśmy trzy urocze noce u dziadka, który kiedyś był księdzem (lokalnej religii)

21.09

21.09

Ku mojej radości wreszcie odbyła się wycieczka snorkowa i panciocha mogła pobyć syrenaką :) i widzieliśmy duże manty !!! jak tylko wskoczyłam do wody to była jedna, ale tak się przejęłam, że uciekłam i potem już z takiego bliska żadnej nie widziałam. Jest dowód w postaci zdjęcia, ale tylko tej widzianej z daleko :)

21.09

21.09

oprócz snorkowania i pływania była też wycieczka rowerowa i relacje z miejscowymi. Bo cała wyspa jest jedną wielką farmą wodorostów czyli po tutejszemu „trawy morskiej”

21.09

21.09

dzięki naszym chęcią mówienia i jakieś tam już umiejętności, zagadaliśmy do małżeństwa, które ściubało sobie te wodorosty, żeby nam pokazali co robią… no i pan mąż musiał iść podwieźć kogoś łódką i powiedział, że możemy te wodorosty powiązać sobie z żonką :)
więc z Piotrkiem wpadliśmy w szał pracy :) ja uwielbiam ręczne robótki, więc trudno nas bylo od tego oderwać :)

21.09

20.09

Odkryłam również dzięki mojej ukraińskiej współlokatorce, że nazwa MOloko (zespół) pochodzi od rosyjskiego słowa Mleko… jestem niezmiernie szybka w odkryciu tej prawdy, bo pewnie wszyscy już o tym wiedzą !!!

Poza tym było trzesienie ziemi…. ponoć.. Piotrek się przebudził na tę okazję, ja i Agnes przespałyśmy… potem szukałyśmy info w sieci, ale niewiele, do Polski też nic nie dotarło, bo nikt nie pisał :)

Poza tym tęsknie, ale internet i odkrycie rozmów za kasę na Skype mnie uratowało :) Mam więc mamowo – adaśkowo – sasorowo – mirelkowo – monikowoleszkowo – alinkowoaleowo – izowo – asiowe wieści :)

Tagged , , , , , , , , , , , ,

Prawie Darmasiswa

Pierwszego dnia płakałam jak dziecko, drugiego dnia się wkurzałam, a trzeciego dnia wysłałam papiery na Universitas UDAYANA. Wszystko dzięki Piotrkowi i Maćkowi, którzy trzymali rękę na pulsie i kazali, przez łzy, wypełniać mi formularze, mimo że byłam przekonana, że nic już mi się w życiu nie uda :) Oto przy ogromnym wsparciu Ambasady Indonezji i pomocy Pani Konsul zostałam studentką Bahasa Indonesia, co zaświadcza Certyfikat

Certifikasi

Darmasiswa w tym roku mi się nie trafiła, ale nie ma tego złego, bo dzięki temu, że dostałam się na ten sam Uniwersytet, gdzie Piotr dosyał stypendium, będziemy nierozerwalnymi bywalcami targowiska  w Denpasar. Szukamy lokalnej, balijskiej chaty, w której w ogrodzie będziemy mieć dmuchany basen :),  a ja szukam kupca na moje auto, bo stypendium muszę ufundować sobie sama :) Moje mieszkanie od Września będzie miało nowego lokatora, a ja mam już bilet :)

Następny rok należy do nas :)

dream team

Tagged , , , , ,

Nemo Rybki <><

Samiec jest mniejszy od samicy !!! co oznacza, że mój aparat oraz moja ręka była atakowana przez Panią Nemo Rybkę.

Naprawdę według nauki Nemo Rybki nazywają się Amfipriony, albo Błazenki i są znane z tego, że żyją w symbiozie z ukwiałami.

Ukwiały, które są groźne dla praktycznie wszystkich innych ryb (jego czułki zaopatrzone są w parzydełka, które przy dotknięciu wypuszczają setki mikroskopijnych harpuników z jadem porażającym ofiarę), nie czynią im krzywdy. HMMM WIDZIAŁAM CHINECZKĘ, CO TO SIĘ BAWIŁA I DOTYKAŁA TE UKWIAŁY… CIEKAWE CZY COŚ JEJ SIĘ POTEM STAŁO ???
Podobno ich ciało pokryte jest śluzem, który naśladuje składem wydzielinę ukwiała (każdy ukwiał wytwarza specyficzną dla siebie substancję, którą pokryte są jego czułki – po to, aby nie atakowały się nawzajem). Ryba nie od razu jest odporna na ataki ukwiała, najpierw musi wytworzyć śluz identyczny ze śluzem danego osobnika. Nie jest też odporna na porażenie przez inny ukwiał nawet z tego samego gatunku, więc całe swe życie spędza z jednym gospodarzem, rzadko oddalając się od niego na odległość metra. Jeśli rozdzieli się rybę i ukwiał, to po jakimś czasie błazenek przestaje być odporny na jad i musi od początku nabyć tę zdolność. – WYCZYTAŁAM TO NA WIKIPEDI ;)

TERAZ NAJLEPSZA CIEKAWOSTKA !!!

Błazenki żyją pojedynczo, parami albo w grupach. W przypadku życia w grupie wspomnieć należy o wewnętrznej hierarchii takiej zbiorowości: na czele stoi samica, wszystkie inne ryby to samce. Samce mogą zmienić płeć i dzieje się tak w przypadku, gdy np. zginie samica (wtedy samiec, który do tej pory był partnerem samicy, sam staje się samicą a inny samiec staje się jego partnerem). !!! TO JEST DOPIERO NOWINA – PAN STAJE SIĘ PANIĄ !!! ZUPEŁNIE JAK W TAJLANDII :) PONOĆ RÓWNIEŻ PANOWIE ZAJMUJĄ SIĘ IKRĄ :) TO JEST SPOŁECZEŃSTWO BARDZO FEMINISTYCZNE :)

Jest strasznie dużo rodzajów ukwaiałów i jeszcze więcej różnych Nemo Rybek, robiłam zdjęcia wszystkim, jakie tylko znalazłam mam nadzieję, że ten wątek bedzie miał swoją kontynuację po kolejnej podróży :)

Tagged , , , , , ,

Raj ma swoją cenę…

Galo-Galo Island

Leżąc w tanim pokoju bez okien hotelu „Celebes” w Manado pierwszy raz spojżeliśmy na zdjęcia w naszym przewodniku, a przewodnik zdjęć miał zaledwie kilka. Zobaczyłam więc tą fotkę (na górze widzicie podobnądo tej z przewodnika) i powiedziałam, że musimy tam pojechać choćby nie wiem co!

I tak obraliśmy sobie za cel małe wysepki kolo wyspy Morotai w północnych Molukach w Indonezji.

Pancioszka powiedziała, Tomasz przytaknął i już pokrótce byliśmy na promie Manado – Ternate (to wyspa, z której zrobiono zdjęcie i widnieje ono na 1000 rupii indonezyjskich i miasto o tej samej nazwie, które właśnie przestało być stolicą regionu, co nikomu się nie spodobało i lokalesi nadal uznają Ternate za stolicę, tylko, że urzędy im przeniesiono do Sofifie na sąsiedniej wyspie).

Ternate

WIDOK taki jak na Seribu RUPIas

Następnie ładowaliśmy się na Speed Boat na wyspę obok Ternate zwaną Helmahera (największa wyspa północnych Moluków). Prawie straciliśmy bagaże w tej wyprawie, bo nie zanotowaliśmy czy są przywiązane, a te ich motorowki, ciasne, małe i podskakują na falach że hoho. Byliśmy pewni, że nie mamy już plecakow, bo przecież popłynęły na dno jak kamyczki. Oddaliśmy im bagaż i się tak wyluzowaliśmy, że zapomnieliśmy sprawdzić czy został zabezpieczony. Ufać lokalesom warto, ale należy ich sprawdzać, bo odpowiedzialność i wyobraźnie mają raczej na  minus 1000. Kosztowało nas to więc wiele stresu i pierwszy raz tak bardzo ucieszyliśmy się z ich widoku. Następnie transport lądowy autkiem zbiorowym zwanym Kijang (od Toyoty) do kolejnego przystnaku, gdzie wsiedliśmy na śmiertelnego Speed Boat’a na wyspę Morotai…

Mimio, że mieliśmy już sygnał ostrzegawczy, że te motorówy są szalone, a ludzie nimi pływający jeszcze bardziej, to w imię „nie zostajemy w tej dziurze o nazwie Tobelo chodźby nie wiem co” daliśmy się namowić na drogiego (30zl = 100.000 rupii) Speed Boat’a… (i tak zapłaciliśmy mniej niż ostatni zwerbowani lokalsi.)

Po godzine czekania, aż się wszyscy zborą, wsiedliśmy na łodkę ok 17:30 wraz z panią z maluszkiem, dziewczynką ze szpitala z welfronem w ręku, wątłą jak ta lala i jej wątłym mężem, dwoma dzaduńciami i trzema innymi panami. Plecaki do środka – uffffff ale jeseśmy extra, że teraz się nie będziemy martwić, przehytrzyliśmy ich i plecaki mamy na oku. Pan kapitan rosły Indonez z fajką w zębach, jedną od drugiej odpalaną, zasiadł za sterami, ja obok kapitana, Tomasz tuż za mną. Aparaty, fotki, uśmiechy – extra fajnie…. wypłyneliśmy z zatoki, a tu fale zaczynają się jakieś duże, wiatr wieje…. popatrzylismy na siebie… ja se myśle ok… lokalesi są spokojni luzik zawsze tak tu maja…. przeplyneliśmy poł godziny dłużej, łódką targa coraz mocnie, lokalesi są niespokojni, więc i ja się robię niespokojna, ale przecież jestem nie lada pancioszką, więc tylko pytam T. gdzie nasz oceanpack ? o tu, dobra zarządzam wrzucenie aparatow i nerek z dokumentami do naszego wodoodpornego pack’a i T. go na siebie zaklada… Woda przez male okienko się wdziera, pasażerowie w stresie, ja mokra, plecaki mokre (przypominam, że siedzimy w zamkniętym speed boat’cie z małym okienkiem… Myśle sobie ok… to, że się przewrócimy na tych falach jest nieuniknione… nie wiem kiedy to się wydarzy, ale się wydarzy, więc w międzczasie sobie plan obmyśle – „trzeba by się najpierw wydostac jak już się przewrócimy. Sprzęt i dokumenty zabezpieczone, my pływać umiemy (ja chyba lepiej niż T.) więc trzeba sie wydostać, potem tego dzieciaka ratować i tych wątłych. Faceci lokalni sobie poradzą… hmm –  jak się wchodzi na łodkę przewróconą ???!!!!! kamizelek nie ma, bo jesteśmy w Indonezji (nie mylić z Bali, tam kamizelki na pewno są)…” Patrze ma T. on się uśmiecha, a w jego głowie, jak się potem okazalo, myśli sobie tak: „ok… jak się wywalimy, bo się wywalimy na pewno, to najpierw wywale to okno, potem ogarnąć Dagmaritę, bo ona pływa, ale ja na pewno lepiej od niej pływam. Potem ten dzieciak, kurde jeszcze Ci wątli…. może Ci kolesie obok umieją pływać to się wątłymi zająm i mamą tego dzieciaka… ja biorę dzieciaka i Dagmaritę, oni muszę się innymi zając… plan obczajony”…

Ternate

NASI PRZYJACIELE, KTÓRYCH PLANOWALIŚMY RATOWAĆ

Po 2 godzinach tej rozkminki dotarliśmy do celu, ale wszyscy powiedzieli na przystani, że to nie byly warunki pogodowe na tę podróż i ona wogóle nie powinna była się odbyć… Nie muszę mowić, że przez dwa miesiące nie wsiadalam do motorowek… z tej wyspy odjechaliśmy dużym promem (mimio, że co dwa-trzy miesiące takie promy toną, ale chociaż mają na pokładzie kamizelki – to też obczailiśmy w międzyczasie – nie dla wszystkich pasażerów rzecz jasna starcza takiego ekwipunku).

Na Moroatai byliśmy jedynymi „Bule” (od nazwy w bahasa indonesia ludzi z Niderlandów, co z czasem przyjeło się jako „białas”) od dwóch tygodni. Wcześniej byli dwaj Niemcy, co to rozkochali w sobie rodzinę niejakiego chłopca z informacji turystycznej, którego za naszej wizyty bolał brzuch na wciąż i twierdził, że nie możemy jeść „Bakso” (pyszna zupa rosolkowa z kulkami mięsnymi), bo to chyba dla biedoty, a my przecież właśnie biedota, bo staramy się, żeby wszystkiego na jak najdłużej starczyło, bo przecież bieltu do domu nie mamy i nie chcemy wracać póki śniegi się nie roztopią (co nam się udało, mimio że zima tego roku odejść nie chciała).

Morotai Island MOROTAI

Po negocjacjach kasowych udało nam się dogadać i zapoznać z rodziną Man’a (przystojny indonezyjczyk + żonka + noworodek o imieniu Bardan i jedna z córek – Isa + paru kuzynow) to oni przewieźli nas na wyspę Galo – Galo Kecli, po drodze pokazując nam dokładnie miejsce z fotografii z przewodnika, od którego wszystko się zaczęło. Miejscem tym okazała się być mierzeja między wysepkami Dodola Kecil i Dodola Besar, która łączy je, tworząc w godzinach odpływu, przejście.

Galo – Galo Kecil (czyli „mała”, bo jest też duża, na którą Man zabrał nas by pokazać grób taty, przedstawić rodzicom i by młode matki porobiły sobie zdjęcia, jak trzymam ich dzieci na rękach), jest niezamieszkała. Rząd ustawił dwa bungalowy i Man z rodzinką opiekuje się nimi przyjmując gości – jak się okazało byliśmy trzecimi mieszkańcami domków, świetnie wyposażonych w ratanowe meble, komary i bedbugs’y…

Pisasek, jest na Galo -Galo jak pyłek drobny i chodzi się, jak po śniegu… nadziwić się nie mogliśmy, że tam dotarliśmy, i że to tylko dla nas.

Galo-Galo Island

MAN I JEGO CÓRKA ISA

Pływaliśmy więc na klapku (moim prezencie od świętego Mikołaja), obeszliśmy wyspę milion razy, znaleźliśmy największe muszle ever, łowiliśmy z Man’em ryby i potem je przyżądzaliśmy i jedliśmy najbardziej kolorowe piękne okazy oraz drogie snapery i nauczyliśmy się wielu słów po Indonezyjsku.

Galo-galo island on Maluku ;)

WODY DOOKOŁA WYSPY GALO- GALO KECIL

Okazało się, że nasi gospodarze nie mówią po angielsku ani słowa, ale mają nieodpartą chęć gawędzić z nami wieczorami. Uzbrojeni więc w słownik w telefonie, plus taki papierowy, rozszyfrowywaliśmy, o co nam na wzajem chodzi i pod koniec wyjazdu umieliśmy się nieźle porozumieć… strasznie dużo satysfakcji mieliśmy zwłaszcza, że czasem próbowaliśmy o polityce nawet mówić, ale nie oszukujmy się nic z tego nie wyszło…. Ja za to władam świetnie słowkami określającymi kolory, dni tygodnia, jedzenie i liczby… co przy targowaniu w dalszej podróży okazalo się genialną umiejętnością. Poza tym polubiliśmy sie z tą rodziną do tego stopnia, że wydrukowali sobie nasze wspólne zdjęcie i obiecali, że zawiśniemy u nich w domu :) Ktoś teraz musi tam pojechać to sprawdzić, więc chętnie kogoś tam wyślemy, jeżeli macie ochotę pochodzić po piasko-śniegu :)

Galo-Galo Island

GALO – GALO RELAX

Raj ma swoją cenę… mimio repelantu z Dit 100, zostaliśmy pogryzieni tak bardzo, że cale plecy mieliśmy w krpokach… zgoniliśmy to na sandfly’ie, ale gdzie sie nie przenieśliśmy to moje nogi były ciągle w nowych kropeczkach… Jak już przejechaliśmy resztę Indonezji, Filipiny, a w Malezji ja nadal mialam codziennie nowe ugryzienia, to wzieliśmy się za szukanie z naszym przyjacielem „Google”… co to kurde jest za gryzoń. No i wyczytaliśmy, że w tych ratanach to żyły sobie spragnione naszej krwi Łóżkowe Robaczki… co to śpią w dzień i wychodzą w nocy, żeby Cię zjeść… a do tego pakują się w plecak i podróżują z Tobą… nasze podróżowały jakieś dwa miesiące, kiedy to postanowiliśmy za radą od wujka „Google” ugotować je raz na zawsze… bo fajnie fajnie, ale jak kiedyś wrócimy do domu i jak sobie przywieziemy takie robaczki to nie pozbędziemy się ich już nigdy z naszego życia… Okazja się ku temu znalazła, bo nasz domek na wyspie Tioman w Malezji miał dach z blachy i cały dzień nagrzewał się jak piekarnik. Usuneliśmy wszystko z plecaków, wytrzęśliśmy, przewertowaliśmy każdą książkę, koszulkę, sukieneczkę, a pusty plecak jeszcze wystawiiśmy na słońce na godzin 7 ! Sami ruszyliśmy po Rum , bo ta wyspa była bezcłówką, więc nasze robaczki spłonęły żywcem. Rzeczywiście nigdy więcej ich nie widzieliśmy, ani nie byliśmy już pogryzieni. Widzieliśmy za to ludzi, którzy w Kambodży wmawiali sobie na wazjem, że są pogryzieni przez komary, albo meszki… ale to byly Bed Bugs.

Zatem żeby w raju pobyć trzeba się poświęcić. Zjechać ze szlaku, pogadać z ludzmi, którzy Cię nie rozumieją, prawie zaliczyć wypadek na łódce (nie liczcie że szybko by nas ktoś uratował. W Indonezji nie ma radia na pokładzie i radzisz sobie sam… jeszcze ratując tych loaklesów, co to przecież pływać nie potrafią), zjadają Cię jakieś robale, wszystko jest dorższe, bo jesteś biały (aczkolwiek trzeba zrozumieć, jednocześnie walcząc o swoje), na promie jest się odmieńcem… Ale ile radości z faktu, że jak już wszystkie przewodniki i portale napiszą, że odkryli to miejsce, to my bedziemy wiedzieć, że byliśmy tam dużo wcześniej i jak wrócimy za 10 lat to będziemy widzieć wszystkie zmiany „na lepsze” i „gorsze”

Galo-Galo Island

KUMPEL MAN’A Z ŻONKĄ

 

Tagged , , , , , , , , ,

Pulau Pangempang

Fadhila; Tomken Island; Togeany

Sulawesi Tengah czyli Sulawesi Centralne, a tak naprawde Togian Islands :)
Wszyscy znają to miejsce jako Tomken Island, a resort tam przyjmujący gości to Fadhila Resosrt.

Togeans

Ten Pan w okularach to właściciel/menager miejsca… jest cudownym gościem, który mial kilka lat temu szczęście pozanć dwóch Duńczykow Kennetha i Toma, ktorzy stali się cichymi właścicielami tej wyspy.
Przyjeżdżali tak często w rejony Katupat, w czasach kiedy tylko najwytrwalsi podróżnicy docierali na Togeany, że zaprzyjaźnili się z rodzinami w Katupat, a przede wszystkim z rodziną Jaffy (chyba tak miał na imię, ja go tak w każdym razie myślach nazywam).

Togeans

Nie znam historii Toma (aczkolwiek był chwile z nami na wyspie), ale Kenneth spędził z nami całe 5 dni i sporo fajnych ciekawostek nam opowiedział.

Otóż Panowie zakochali się w Togeanach i postanowili kupić zadżungloną wyspę na przeciwko Katupat… A wlaściwie nie mogli jej kupić, bo byli obcokrajowcami, dlatego kupili ją Jaffie i jego rodzinie, a sami stali się stalymi bywalcami wyspy.

Początki byly trudne i żmudne, ponieważ cala wyspa pokryta była dżunglą, a dookola były namorzyny…

Fadhila; Tomken Island; Togeany

Wycinanie i karczowanie trwało wiele czasu, ale w końcu powstał Fadhila resosrt.
Pare domków na zielonej trawce, a tuż obok biały pisek i bezkresny ocean.

Pożegnanie z Togeanami

Fadhila; Tomken Island; Togeany

Tom i Kenneth przyjeżdżają na zimę, kiedy nie ma sezonu na tak długo, jak tylko chcą. Stali się dobrymi orędownikami, trochę sponsorami, a przede wszystkim wychowawcami dla wszystkich pracujących w resorcie ludzi.

Dbają o to, żeby resort rozwijał się, a personel edukował oraz żeby do wyspy docierały różne fajne nowinki. Sam Kenneth nauczyl się indonezyjskiego. W każdy wieczór gra z chłopakami, po ich pracy w różne karciane gry i wciąga do tego gości. Jest super atmosfera. A przy tym wszystkim nigdy nie wtrąca się do samego prowadzenia resostu. Szefem jest Jaffa i on ustanawia zasady i warunki. Nigdy nie podważa jego zdania.

Togeans

Nie mam żadnego zdjęcia Kennetha, ale musicie sobie wyobrazić bogatego Duńczyka, z dystansem do życia, troche frywolnego, ktory nie przebiera w słowach i żartach. Nie pobłaża i nie mówi komplementów gościom.
Po prostu czuje się na wyspie jak u siebie w domu, ale nikomu się nie narzuca.

California Reef; Togeany

Ja trafilam tam, jak zwykle, przez dobry zbieg okoliczności. Prom nie przypłynął i akurat łódka z Jaffa i Elim (naszym kumplem z poprzedniej wyspy, loklsem, ktory się urodził na wyspach i ma swoją łódkę) ładowała się i przygotowywała do odpłynięcia z Wakai (wioski, ktora jest skrzyżowaniem wszystkich dróg morskich na Togeanach). Pogadaliśmy i zabrali nas ze sobą.

Eli i jego łódka
Togeans

Układ był prosty… jak zostaniemy na Tomken to nie płacimy za tę przejażdżkę, jak popłyniemy dalej to płacimy… i tak los zadecydował za nas… I bardzo dobrze zadecydował :)

Spędziłam tam 5 cudownych dni. Pyszne jedzenie przy jednym stole ze wszystkimi gośćmi. Poznaliśmy wyjątkowe osoby, które miały tyle fajnych rzeczy do opowiedzenia.

Pożegnanie z Togeanami

Słowenka Rani z synem Noa
Pożegnanie z Togeanami

Odbyliśmy najlepszą wycieczkę snorkową na rafę zwaną „Hotel California”

California Reef; Togeany

California Reef; Togeany

California Reef; Togeany

California Reef; Togeany

California Reef; Togeany

Fadhila; Tomken Island; Togeany

Odwiedziliśmy zarowno wioskę Katupat

Togeans

Togeans

Togeans

Togeans

Jak i pobliską wysepkę Bolilanga Island, na ktorej też znajduje się, podobny do Fadhila, resort.
Zaliczyliśmy tam piękny zachod słońca

Togeans

California Reef; Togeany

California Reef; Togeany

Już nie mowie o tym, że nie ma tam ciągłego dostępu do prądu (tylko kilka godzin wieczorami) ale najważniejsze, że nie ma dostępu do Internetu, ani do zasęgu telefonicznego, co oznacza, że można się całkowicie odłączyć od rzeczywistości.

Wyspa wcale mała nie jest. Mieliśmy ochotę wybrać się na trekking, bo nas lokalesi zachęcali i zobaczyć drugą stronę i plaże po niezamieszkałej stronie… ale po 50 metrach przeleciał nam przed nogami wielki jaszczur, a potem nie mogliśmy znaleść żadnej ścieżki, bo zarasta strasznie szybko, a trafiku wcale nie ma za bardzo, więc zawróciliśmy i plan nie został zrealizowany… Jest zatem najważniejszy powód do powrotu :)

Żeby nie było nudno oddaliśmy się gapieniu na lion fishe, ktore podpływały pod pomost, żeby atakować kraby

Togeans

Noa (mały Sloweniec) zawsze siedział z nami na pomoście i łowił kalmary i ośmiornice, a potem jedliśmy je na kolację

Togeans

Smutno było się rozstawać z Tomken Island, a jeszcze gorzej wogóle z Togeanami… Były uściski i pożegnania…

Pożegnanie z Togeanami

Pożegnanie z Togeanami

Pożegnanie z Togeanami

JEDNO JEST PEWNE !!!! TRZEBA TAM WROCIĆ

Tagged , , , , , , , , , , , ,